يادگاريهاي تنهايي

آمده ام تا شاید بتوانم در این کلبه ، جایی همین نزدیکی ها که تو هیچ وقت از آنجاعبور نمیکنی منتظرت بمانم .

مثل آن مسجد بین راهی تنهام ، هر کسی هم که میاید مسافر است ، یا دلم را میشکند یا نمازش را.

باغباني پيرم كه بغير از گلها از همه دلگيرم..
كوله ام غرق غم است ، آدم خوب كم است  عده اي بيخبرند عده اي كورو كرند عده اي هم پكرند
دلم از اينهمه بد ميگيرد و چه خوب ! آدمي ميميرد .

يادگاريهاي تنهايي...